Vaststellen van het UPLG is arrogantie van de macht
Ondanks het indringende verzoek van het Landbouwcollectief, waar Agractie deel van uitmaakt, om de besluitvorming op te schorten, heeft het College van Gedeputeerde Staten van de provincie Utrecht besloten het UPLG toch vast te stellen (14 juli 2026).
Dat is niet alleen arrogant omdat het provinciebestuur de brief van minister van Essen van 26 juni negeert, maar ook en vooral omdat met het besluit de boeren in de provincie Utrecht in complete verwarring zijn gebracht.
Dat geldt met name voor het generieke stikstofbeleid waar de minister komt met een emissienorm van 0,164 g NH3/fosfaatrecht in 2035 en de provincie in haar wijsheid besluit om een norm van 42 kg NH3/ha te hanteren. Het maakt nogal wat uit of je moet sturen op een hectarenorm of een fosfaatrechten norm.
1700 zienswijzen genegeerd
De arrogantie van GS blijkt ook uit het feit dat het definitieve UPLG nauwelijks afwijkt van het concept UPLG dat ter inzage heeft gelegen. Ondanks het feit dat duizenden boeren hun ongenoegen over het UPLG hebben geuit tijdens bijeenkomsten van Agractie en LTO en ondanks het feit dat er maar liefst 1700 zienswijzen zijn ingediend, zijn er slechts een paar kleine wijzigingen aangebracht. Kruimels in de ogen van Agractie.
Alles waar boeren massaal tegen hebben geprotesteerd blijft overeind. Niet alleen de generieke emissienorm per hectare (42 kg), maar ook het beleid in de 250 meter zones, het beken beleid, het beleid voor de veenweidegebieden, de dreigende onteigening voor essentiële percelen enz.
De provincie weet het beter dan het rijk
GS heeft aangegeven dat de norm van 42 kg NH3/ha van tafel gaat als er een emissienorm van 0,164/fosfaatrecht wordt ingevoerd. Tegelijkertijd zegt GS tegen het Landbouwcollectief dat zij het provinciale plan beter vindt dan het plan van Essen en dat men hoopt de minister daarvan te kunnen overtuigen, ook wat betreft de breedte van de zones. Hoezo arrogant?
UPLG is gebaseerd op modellenwerkelijkheid
GS motiveert het doorgaan met het UPLG met het loskrijgen van vergunningen en het kunnen afwijzen van handhavingsverzoeken richting PAS melders. Op het eerste oog een nobel streven. Echter het eerste is gebaseerd op het “vertrouwen” van GS dat het gaat lukken en het tweede kan ook al zonder UPLG. Zowel de vorige als de huidige minister van LVVN hebben dat meerdere malen aangegeven. Dit blijkt ook uit een recente uitspraak waarbij de rechter handhaving afwees met het oog op de disproportionaliteit daarvan.
Het grote bezwaar van Agractie tegen het UPLG is overigens dat het plan gebaseerd is op een modellenwerkelijkheid. Dat is de basis voor de bewering dat het slecht gaat met de natuur, dat dit vooral aan stikstof ligt, dat de natuur hersteld moet worden, dat er een stikstofdeken boven Nederland ligt en dat die zorgt voor een giga depositie op stikstofgevoelige natuur. Zolang we daar niet van afstappen is elk plan gebaseerd op drijfzand.
