Reactie op Kamerbrief “Samenhangende aanpak Landbouw, Natuur en Stikstof”
De veehouderij moet en zal kapot!
Dat is de afdronk van Agractie van de brief die minister Jaimi van Essen vrijdag naar de Tweede Kamer heeft gestuurd. Niet dat dit een complete verrassing is want de Kamerbrief bevat een aangescherpte versie van het coalitieakkoord en de Bouwsteen van LTO, NAJK, IPO, VNG en UvW.
Agractie had – wellicht tegen beter weten in – nog de illusie dat bij de minister sprake zou zijn van voortschrijdend inzicht en dat alsnog voor een andere weg zou worden gekozen. In plaats van uit de stikstoffuik te zwemmen heeft het kabinet ervoor gekozen om de fuik verder dicht te trekken. Ontsnappen lijkt bijna niet meer mogelijk. Of gaat de wal het schip nog ergens keren, zo vraagt Agractie zich af.
Het tragische van de situatie is dat het beleid gebaseerd blijft op het frame dat het slecht gaat met de natuur en dat stikstof de (hoofd)oorzaak daarvan is. Keer op keer hebben zowel Agractie als andere organisaties laten zien dat dit frame gebaseerd is op een modellenwerkelijkheid. Natuurdoelanalyses die (zelfs in de ogen van de Ecologische Autoriteit) kwalitatief niet op orde zijn, depositieberekeningen die aantoonbaar onjuist zijn, veldmetingen die aantonen dat een forse verlaging van ammoniak reductie niet leidt tot lagere ammoniakconcentraties, rapporten die een ander beeld van de staat van instandhouding geven dan men ons wil doen geloven.
Het beleid dat beschreven wordt in de brief van de minister aan de Tweede Kamer leidt onmiskenbaar tot een forse reductie van de veestapel en dus minder voedselproductie en dus minder voedselzekerheid; en dat in een tijd waarin het belang van voedselzekerheid met de dag groter wordt. Het is veelbetekenend dat het woord voedselzekerheid in de brief niet één keer voorkomt. Er wordt eenzijdig gekozen voor natuurbelang en dat ook nog op basis van onjuiste uitgangspunten.
Waarom wordt geen serieuze poging gedaan om uit de fuik te zwemmen en de voorstellen van Agractie serieus te nemen? Waarom wordt er geen voorbeeld genomen aan de wijze waarop Duitsland, Frankrijk en Italië met de Brusselse richtlijnen omgaan? Landen die op gebiedsniveau net zo veel ammoniakemissie kennen als Nederland.
Het beleid om met bedrijfsspecifieke normen te komen die met afrekenbare doelsturing bereikt moeten gaan worden gaat desastreus uitpakken voor de veehouderijsector. Een sector nota bene die tot de meest vooraanstaande in de wereld behoort. Buiten Nederland is er niemand die snapt waarom Nederland het kind met het badwater weggooit. Wie afgelopen week naar de Technische Briefing van de Tweede Kamer over doelsturing heeft gekeken kan niet anders dan tot de conclusie komen dan dat dit een doodlopende weg is.
Dit gezegd hebbende hecht Agractie eraan dat het niet tegen emissiereductiebeleid is, maar dan wel op basis van een aangepaste regelgeving om de vergunningverlening los te trekken en op basis van een stimulerende vorm van doelsturing.
Dat de huidige regering en in haar kielzorg de LTO en het NAJK hier niet voor kiezen kan niet anders dan tot de conclusie leiden dat men geen enkele moeite heeft met de teloorgang van de veehouderijsector.
Alien van Zijtveld
Voorzitter Agractie Nederland
